پارت سی و سوم :
مصیبت ساده‌ای بود: بی‌کار که بود، پول دارو نداشت؛ و بی‌دارو، شاید نمی‌تونست کار کنه. فکر کردن به همین چرخه، دلش رو تیکه‌تیکه می‌کرد. دیگه توان غلبه بر ناامیدی رو نداشت. مزه‌ی آشنای اشک رو حس کرد و بغضش رو فرو برد.
بی‌رحمی زندگیش یهو تحمل‌ناپذیر به نظر می‌رسید.
می‌دونست این فکرها حتی تو لحظه‌ی پیداشون بچه‌گونه‌ان، اما اون‌قدر رمق نداشت که جلوی خودش رو بگیره و م
لطفا صبر کنید...
