پارت سی و یک :
این غافلگیری بود که کار رو ساخت. صداش خیلی نزدیک به صورتش بود، نفس گرمش روی پوستش.
آلیزه نفسش رو به تندی فرو برد.
چشماش باز شدن و کامران خشکش زد.
فقط چند ثانیه بود که همدیگه رو بررسی می‌کردن، اما به نظر کامران یه قرن اومد. چشماش آبی نقره‌ایِ یه ماه زمستونی بود، که مژه‌های خیس به رنگ قیر قابش کرده بودن. هرگز کسی رو مثل اون ندیده بود، و انقدر حضور ذهن داشت که بفهمه ش
لطفا صبر کنید...
