پارت صد و دوازده :

هنوز به مامان‌رقیه خیره مانده بودم و حس می‌کردم هوای اتاق دیگر از جنسِ هوا نبود؛ چیزی غلیظ و سنگین بود، شبیه دودی که راهِ نفس را بلد باشد و آرام‌آرام، بی‌صدا، از درون خفه‌ات کند. نورِ زردِ لامپ رویِ صورتِ چروکیدۀ او افتاده بود و خطوطِ عمیقِ صورتش را طوری پررنگ کرده بود که انگار هر چروک یک رازِ دفن‌شده بود. لب‌هایش چند بار باز و بسته شدند. انگار کلمات، پیش از بیرون آمدن، از تیغ می‌گذش

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۲۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • افسون

    0

    گلم ممنون 🥰خیلی دردناک و عجیب بود پرواز الان فکرش رو پدرش ه که چرا اینقدر بی رحمانه همه رو به آتیش خودش و سود و منفعت سوزونده واینکه چرا دوستش نداره این خانه از پای بست خرابه وای🤯🥺

    ۴ ماه پیش
  • فخری

    0

    ممنون از رمان خوبت حنانه جون عالی بود خدا قوت گلم قلم بی نظیرت مانا❤️❤️❤️❤️❤️

    ۴ ماه پیش
  • ندا

    0

    خیلی دردناک خیلی غم انگیز

    ۴ ماه پیش
  • پرنیان

    0

    فکر میکردم خانواده ی امیر خیلی بدجنسن ولی خیلی بهتر از خانواده ی سارا هستن یعنی مادر سارا نفهمید که پسراش کشتن سارا رو ؟

    ۴ ماه پیش
  • حنانه بامیری | نویسنده رمان

    حالا صبر کنید مونده🤭

    ۴ ماه پیش
  • وفا

    1

    وای چقدر یهو داستان خوب شد مرسی نویسنده جون. داوود تو کیی به کجا وصلی نحلتی

    ۴ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️