پارت صد و دوازده :
هنوز به مامانرقیه خیره مانده بودم و حس میکردم هوای اتاق دیگر از جنسِ هوا نبود؛ چیزی غلیظ و سنگین بود، شبیه دودی که راهِ نفس را بلد باشد و آرامآرام، بیصدا، از درون خفهات کند. نورِ زردِ لامپ رویِ صورتِ چروکیدۀ او افتاده بود و خطوطِ عمیقِ صورتش را طوری پررنگ کرده بود که انگار هر چروک یک رازِ دفنشده بود. لبهایش چند بار باز و بسته شدند. انگار کلمات، پیش از بیرون آمدن، از تیغ میگذش
مطالعهی این پارت حدودا ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۲۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0ممنون از رمان خوبت حنانه جون عالی بود خدا قوت گلم قلم بی نظیرت مانا❤️❤️❤️❤️❤️
۴ ماه پیشندا
0خیلی دردناک خیلی غم انگیز
۴ ماه پیشپرنیان
0فکر میکردم خانواده ی امیر خیلی بدجنسن ولی خیلی بهتر از خانواده ی سارا هستن یعنی مادر سارا نفهمید که پسراش کشتن سارا رو ؟
۴ ماه پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
حالا صبر کنید مونده🤭
۴ ماه پیشوفا
1وای چقدر یهو داستان خوب شد مرسی نویسنده جون. داوود تو کیی به کجا وصلی نحلتی
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

افسون
0گلم ممنون 🥰خیلی دردناک و عجیب بود پرواز الان فکرش رو پدرش ه که چرا اینقدر بی رحمانه همه رو به آتیش خودش و سود و منفعت سوزونده واینکه چرا دوستش نداره این خانه از پای بست خرابه وای🤯🥺