لاوین ماه زادهی نور به قلم لیدا صبوری
پارت پنجاه و هفتم :
نمی توانستم به همین راحتی اینجا را ترک کنم؛ آریا در این شهر زندانی شده بود و به حتم دادگاهی می شد هر جور بود باید میماندم حتی اگر به دست و پای پدر و ژیوار می افتادم و التماس میکردم. پس از روی تخت پایین آمدم؛ دستگیره را پایین کشیدم و پشت سرش وارد پذیرائی شدم.
خانه خلوت بود. از پنجره بیرون و حیاط را نگاه کردم. عمه و پدر و بقیه در حیاط بودند و با خنده و شادی مشغول بدرقه؛ تشکر و خداحافظی با Ù
مطالعهی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۴۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
سارا
2مرسی بابت قلم خوب و جذابتون
۴ ماه پیشسوگل
2لاوین با آریا گشته خلق خوی اون پیدا کرده والا چنگ میگیره
۴ ماه پیشزینب
2باید برگرده خوشبختی و زندگی بهتری در انتظارشه
۴ ماه پیشهانا
2تقصیر خانواده اش هم هست زیادی نازشو میکشن لوس شده
۵ ماه پیشملیکا
2لاوین یه بار بیاد پیش من توجیهش میکنم 🤬🤬
۵ ماه پیشیه غریبه
1بله حتما باید اتفاق خاصی بیافته؟؟ نه لاوین لجبازی میکنه فقط والاا
۵ ماه پیشتارا
3خدایا از دست این لاوین من سر بزارم به سواحل آفریقایی چقدر تا کجا هلاک بشی برای مردی که باهات اونقدرام خوب نیست
۵ ماه پیشهانا
3یعنی چی میشه واقعا من دیگه رد دادم
۵ ماه پیشژاله
2خداحافظی تلخ خیلی عجیب شد همه چی
۵ ماه پیشژاله
3خداحافظی تلخ خیلی عجیب شد همه چی
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

نسیم
0نمیدونم حق دارم که لاوینو درک نکنم یا نه؟ ولی حق داره اما نه تا این حد