بالانس به قلم معصومه ابدالی
پارت بیست و چهارم :
از او که رفتنِ نوا بهانه‌ای برای دور زدنِ مسیری که آمده و رفتنش را باعث شد گذشته، تیرِ نگاهِ ظهرهنگام تابلویی را در پیاده‌رویی از شهر هدف قرار داد که با خطی خوش و خوانا به رویش نوشته شده بود "آتلیه نوا".
از پسِ درِ شیشه‌ای تیره‌ی آتلیه چندان فضای داخل پیدا نبود. نورِ ملایم بر کاشی‌های طرحِ چوب رقصِ پا می‌رفت. اگر تیرِ نگاهِ ظهر یک ضرب به آتلیه افتاد، میخِ نگاهِ سیاوش هم به نیم‌ر
لطفا صبر کنید...
