حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و بیست و هفتم :
چوب توی دستم سنگین بود. نه از وزنش؛ از چیزی که پشتِ وزنش خوابیده بود.
از تمام سالهایی که این دستها فقط یاد گرفته بودند بچهی ترسیده باشند، زنِ کتکخورده باشند، دخترِ خاموشِ توی گوشهی خانه باشند.
حالا اما... نه.
حالا وسطِ بیابون ایستاده بودم.
زیر آفتابی که انگار میخواست پوستِ زمین را هم بسوزاند.
و روبهرویم، مسعود بود؛ همان مردی که سالها خودش را پشتِ صدای بلن
لطفا صبر کنید...

نازلی
1یعنی این دفعه خسرو خودش اومد!