پارت هفتاد و هفتم :
ماشین از آخرین چراغهای شهر که گذشت، تهران پشت سرشان مثل زخمی سرخ در تاریکی ماند. نورهای پراکنده، دودِ ضخیم و آژیرهایی که گاهی اوج میگرفتند و دوباره فرو مینشستند، شبیه نفسهای بریدهی شهری بود که هنوز زنده بود اما آرام آرام داشت خفه میشد.
جاده خالی بود. آنقدر خالی که صدای چرخها روی آسفالت مرطوب در سکوت شب بزرگتر از حد معمول شنیده میشد. گاهی در افق نور سفیدی برای لحظهای
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
نظر خود را ارسال کنید
برای اینکه بتوانید نظر خود را ارسال کنید، لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود در سایت شوید. همچنین میتوانید اپلیکیشن «دنیای رمان» را روی گوشی خود نصب کنید و از داخل اپلیکیشن، نظر خود را ثبت کنید.
لطفا صبر کنید...
پگاه
0بسیار سپاسگزارم حنانه جون،عالی بود