ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت سی و چهارم :
از شر سروان و مهرداد و تمام تهران، به خانهام پناه بردم. زیر دوش آب سرد ایستادم و اجازه دادم قطرات آب، بدن خستهام را احیا کند. شومیز و دامنی که شب گذشته پوشیده بودم را درون سطل زباله انداختم تا دیگر هرگز چشمم بهشان نیفتد. حوله پوش روی مبل پهن شدم؛ کاری که مادر از آن بیزار بودم. اگر الان مرا میدید، به صورتش میکوبید و عین همین کلمات را پشت هم قطار میکرد: «خدا مرگ منو بده! رسوامون کردی،
لطفا صبر کنید...
