ساختمان سایه به قلم هانیه پروین
پارت سی و سوم :
روی صندلی پلاستیکی مقابل میزش نشستم و دستهایم را درهم قفل کردم. سروان خم شد، جعبه بزرگ را برداشت و روی زمین گذاشت. چشمهای قرمزش از بیخوابی میگفتند، چشمهایی که به جای من، به میز جلویش نگاه میکردند. مکالمه با او حتی سختتر از روانپزشکم بود، نمیدانستم چه بگویم و چگونه بگویم. در ثانی، نمیتوانستم مطمئن باشم که از حرفهایم به نفع پرونده سایه استفاده نکند. این، شغل او بود و کسی اÙ
لطفا صبر کنید...
