روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت نود و دوم :
لبخند محوش بیشتر از هر تهدیدی آزارم داد.
آن لبخند آرام و مطمئن انگار از قبل پایان بازی را می‌دانست. انگار مطمئن بود هر قدر مقاومت کنم، آخر سر به همان جایی می‌رسم که او می‌خواهد.چشم از دفتر برنداشتم.
مانی دست ازادش را در جیب لباس فرمش فرو برد و ادامه داد:
ـ من مدت زیادی باهات نبودم لی‌لی...اما خوب شناختمت....تو فوق‌العاده کنجکاوی.
فاصله ابروهایم کم شد. در کمال آرامش حرف هایش
لطفا صبر کنید...
بهار
0ای ول قشنگ بود