سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و هفتاد و هشتم :
هیچی نگفت، احساس می‌کردم دلش نمی‌خواد باهام حرف بزنه.
لبخند غمگینی زدم و دلخور از خودم برگشتم و به دیواری که تا نزدیک سینه‌م می‌رسید تکیه دادم و به خیابونی که زیر پامون بود چشم دوختم.
شهر کم کم داشت زنده می‌شد و من هنوز تاریک بودم مثل شب غمگینی که با حرف من گذشت.
چی می‌شد حس واقعیم رو می‌گفتم؟
محمد چیزی نگفت و من هم فرض و به این گذاشتم که رفته بخوابه.
هرچند چشماش بی‌خو
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
Leila
2تو خودت ناز دلت ناز چشات ناز داره🥲🥲
۵ ماه پیشمریم
1یعنی این محمد همونه😅😅😅
۵ ماه پیشریحان🌱
3واقعا بیشتر مشکلات و سوتفاهم هایی که داریم به خاطر همینه که حرف مون رو صاف و پوست کنده نمی زنیم 🫡 البته که درسته محمد داره با رفتارش نشون میده اما اون حرف و حسی که از دهان خارج بشه یه اطمینان خاطر دیگه ایه!!🥲❤️ 🩹
۵ ماه پیشم
3طفلک محمد از زنم شانس نیاورد،آخه خنگ دیگه به چه زبونی بهت بفهمونه دوستت داره،فقط بلده یه حرف ناتمام بزنه بره،آهنگ درخواسیم می خواد 🤭🙏🏻
۵ ماه پیشLeila
4الهی بگردمممم محمد چه مظلوم شده🥲
۵ ماه پیش....
4نیهان اون الان حرفشو زد، نوبته توعه عزیزم..🥲
۵ ماه پیشMobina
5کاش ما انسان ها یاد بگیریم با هم دیگه حرف بزنیم و حس هامون رو با کلمات بیان کنیم و اینکه شنونده خوبی هم باشیم 🫠اگه با هم حرف بزنند خیلی از مشکلاتشون حل میشه🥲 مرسی عزیزم❤️
۵ ماه پیشZ
3آخخییییی🥹🥹یه حسی بهم میگه قراره تو پارت های بعد اتفاقای قشنگی بیوفته و با خوندنشون لبخند بزنیم😶😂😂
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
گندم
1آخودااا چقدر گوگولین اینا ولی بازم جای خوب و احساسی پارت تموم شد😭