نقش منفی به قلم حدیث افشارمهر

پارت یک :

زمانی بازی خطرناک شد، که هم بازی او تبدیل به شیطان شد!
نقش منفی
به قلم حدیث افشارمهر
صدای نفس‌های سنگینش تنهایی سلول را مثل تیغ پاره می‌کرد. هر دم و بازدمش شبیه غرش حیوانی بود که زنجیر فقط ظاهراً مهارش کرده، اما درونش ولوله‌ای از خشم می‌کشد.
قفل‌ها دور مچ و قفسه‌ی سینه‌اش زوزه‌کنان می‌لرزیدند، انگار خودشان هم فهمیده بودند که برای نگه‌داشتنش زیادی نازک‌اند.
تمام کینه‌اش مثل آتشی سرد از همان کسی زبانه می‌کشید که باعث شده بود حالا اینجا باشد، نیمه‌انسان، نیمه‌هیولا. نگاهش روی پرنده‌ی آبیِ گوشه‌ی قفس لغزید.
سرش را آرام کج کرد. پرنده جیک‌جیک کوتاهی زد، انگار بی‌خبر از اینکه دارد با مرگ بازی می‌کند.
وقتی لبخند کش‌دار و معوجی روی لب‌هایش نشست، سکوت دوباره شکست. زیر لب، اما با وضوحی که هوا را یخ زد، زمزمه کرد:
– یه روز… همون گردن نازکت رو بین انگشت‌هام می‌شکنم!
فصل اول
جزیره آلکاتراز
2012
هدست هلیکوپتر روی گوشم نشسته بود و فشار هوا را خنثی می‌کرد. آسمان سانفرانسیسکو ابری و تاریک بود؛ آفتاب پشت غبار تیره قایم شده بود.
هلیکوپتر برای فرود آماده شد و صدای دستگاه‌ها و خلبان در گوشم پیچید.
ـ آماده‌ی فرود هستیم.
به این فکر می‌کردم که آیا قدم گذاشتن روی خطرناک‌ترین جزیره‌ی دنیا تصمیم درستی بود یا یک اشتباه محض و مرگبار؛ اشتباهی که باید تا آخر عمر با خودم حملش کنم.
یاد روزی افتادم که از گرسنگی تا مرگ دو قدم فاصله داشتم و ناگهان نامه‌ی دادسرای کالیفرنیا رسید.
آن نامه برای من حکم معجزه داشت، راهی برای خلاصی از بدبختی.
وقتی پره‌های هلیکوپتر از حرکت ایستاد، فهمیدم دیگر هیچ راه فرار و برگشتی وجود ندارد.
پرونده را محکم به سینه‌ام چسباندم، آب دهانم را قورت دادم و عینکم را روی چشم جابه‌جا کردم.
با قلبی که از اضطراب تند می‌زد گفتم:
ـ رسیدیم؟
خلبان سرش را تکان داد.
ـ رسیدیم به آخر دنیا. موفق باشی، خانم.
سرم را تکان دادم و با تشکری کوتاه از هلیکوپتر پیاده شدم.
مأموری که جلو آمده بود دستش را بالا آورد.
ـ خوش اومدین، خانم بلو. پرواز خوبی داشتین؟
همین که خواستم به سمتش بروم، پاشنه‌ی کفش لعنتی‌ام پیچ خورد و با یک صدای تق زیر پا شکست.
با سر روی زمین افتادم. چشمانم را محکم بستم؛ شرم صورت و گردنم را تا مرز بنفش شدن برد.
مأمور با پاهای بلند، شلوار اتوکشیده و کفش‌های براقش روبه‌رویم ایستاد، دست‌به‌سینه.
انگار توی ذهنش گفت: «روی چه آدم دست‌وپاچلفتی حساب باز کردیم.»
به زور از روی زمین بلند شدم، پاهای درهم‌پیچیده و خم‌شده‌ام را صاف کردم و عینک کج‌شده‌ام را روی چشمم گذاشتم.
دامن مشکی‌ام خاکی و کثیف شده بود و دکمه‌ی بالای یقه‌ام کنده و بیرون پریده بود.
پرونده را از زمین برداشتم و گفتم:
ـ معذرت می‌خوام، تعادلم رو از دست دادم.
شرمساری توی صدایم موج می‌زد. مأمور سری تکان داد و سرد گفت:
ـ همراهم بیاین.
ابرها هر لحظه سیاه‌تر می‌شدند، انگار خوش‌آمدم را به این مکان شوم نشان می‌دادند.
وقتی پشتش را برای راهنمایی‌ام کرد، نگاهی به اطراف انداختم. اقیانوس آبی‌رنگ دور تا دور جزیره را گرفته بود؛ همان آبی عمیق و سرد، درست مثل چشمانم که زیر خروار موهای مشکی و پشت عینک ضخیم مشکی مخفی کرده بودم.
همیشه عادت داشتم موهایم را دم اسبی و ساده می بستم، اینبار از شانس فوق معرکه ام، باز گذاشتم. حالا به سختی می‌توانستم جلوی پایم را ببینم.
لنگ‌لنگان با کفشی که حالا عملاً تخت شده بود، دنبال او راه افتادم. دستم را برای تکاندن دامنم پایین بردم و آه از نهادم برخواست؛ دامن به اندازه‌ی دو کف دست جر خورده بود و لباس زیر سفیدم پیدا شده بود.
پلک محکمی زدم و عرق شرم روی پیشانیم نشست.
رعد و برق مهیبی آسمان جزیره را تکان داد و موج‌ها وحشیانه به صخره‌ها کوبیده شدند. دلشوره و ترس تمام وجودم را پر کرده بود.
چشم‌هایم را چرخاندم و به آن ساختمان عظیم و مخوف نگاه کردم و زیر لب زمزمه کردم:
ـ زندان آلکاتراز… جهنم روی زمین.
ساختمان با دیوارهای بلند، سیم‌های خاردار، امکانات فوق پیشرفته و دوربین‌های امنیتی محصور شده بود.
روبه‌روی زندان، فانوس دریایی بزرگ و زمختی قرار داشت؛ بی‌روح و خشن، هیچ شباهتی به فانوس‌های زیبا نداشت.
باد سرد انگشتانش را روی تنم کشید و ستون فقراتم تیر کشید. انگار ارواح این جزیره دور تا دور زندان پرسه می‌زدند.