پارت هشتاد و هفتم :
چراغِ قرمزِ بعدی که رد شدیم، انگار چیزی در سهند هم گذشت.
همان‌طور که دستش روی دستم مانده بود، انگشت‌هایش یک‌بار، خیلی نامحسوس، روی پوستِ من سر خورد؛ نه مثل نوازشِ عاشقانه‌ی نمایش‌دار، مثل علامتِ زندگی… مثل اینکه می‌خواست به من یادآوری کند هنوز این‌جایم، هنوز می‌فهمم، هنوز نمی‌گذارم بریزی. من اما هنوز توی همان چاهِ سیاهِ جمله‌ای که گفته بودم گیر کرده بودم:«داییم… نقش داشت
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
هناسه
1کاش دست دست نکنه و زودتر بهش بگه
۵ ماه پیشماهرخ
0رمان زیباییه از زمانی ک یکی شده دل هاشون رمان چند لول جذاب تر شده
۵ ماه پیشافسون
0الهی ممنونم حنانه جان ولی خیلی سخته تازه زندگی رو حس کنی کسی رو پیداکنی که برای توباشه از دردهارها بشی دل ببندی وبعدیکهو از بالای خوشی ها و آرزوهات بیفتی پایین دلچقدر زود می ترسه وتجربه ای تلخ راستی سهند چقدر از رابطه ش با نیما میدونه فکر نکنم زیادم مشتاق باشه ها🤔🤔ولی خوبه که حس ش بهترازقضاوته 😥
۵ ماه پیشفخری
1ممنون حنانه جون خسته نباشی گلم قلمت مانا 💞 💞 💞 💞 💞 💞 💞
۵ ماه پیشپرنیان
0من همش میگفتم این سهند کاش جلوی باباش با این بیچاره حرف نمیزد باباهه همینجوری تو بیمارستان برگشت بهش گفت میدونم شب آرومی نداشتید 😂
۵ ماه پیشپرنیان
0آخه سهند چقدر با اینکه میدونه یه چیزی رو ازش پنهون کردن هواشو داره چقدر خوبه که اینطوری مراقبشه ولی کاش زودتر پرواز میگفت همه چی رو اینطوری فقط بد بینی بیشتر میشه بینشون
۵ ماه پیشزهرا
1وای چه پارت قشنگی دمت گرم عزیزم❤️
۵ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0ای وای کشتی ماروپرواز اگه بفهمه اگه نفهمه بابا بگوخلاصمون کن دیگه