پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت دویست و نهم :
لب‌هایم را جمع کردم و حرفم را خوردم. نمی‌خواستم حرفِ تکراری بزنم و اوضاع را خراب‌تر کنم. خواستم پیاده شوم که بازویم را گرفت و با ضرب به‌سمتِ خودش کشید. دستم را باحرص کشیدم و توپیدم:
- ولم کن!
دوباره و این بار محکم‌تر نگهم‌داشت و خودش را به‌سمتم کشید. دندان‌هایش را روی هم فشار داد و پر از غیظ نگاهم کرد:
- گفتم چه‌ته؟ مثل آدم بشین حرف بزن منم بفهمم چرا یه‌هو زده به سرت!
چشم
لطفا صبر کنید...
