پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و نود و نهم :
نگاهم به چشم‌هایش بود که همیشه بارِ درد و غمِ روحش را به دوش می‌کشید و قلبم را مچاله می‌کرد، اما این بار نه چشم‌هایش کدر و غمگین بود، نه صورتش درهم و گرفته. لبخند هم که زد، دلم روشن و سبک شد. دستم را میانِ دست‌های گرم و ظریفش گرفت و نگاهش روی چشم‌هایم چرخید:
- من بلیط گرفتم، ولی تصمیمِ رفتن و نرفتن با خودته، فقط… تو یه رابطه‌ٔ دوطرفه و عاشقانه نباید چیزیو نوبتی کرد، ولی به نظرم این
لطفا صبر کنید...
