پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و نود و هشتم :
خیال و لذتِ بوسه‌ٔ بعدی‌اش را صدای زنگِ گوشی‌ام پَر داد. مامان بود. تماس را وصل کردم و منتظر ماندم خودش حرف بزند.
- یمین!
نشستم و با لحنِ سردی بله گفتم.
- هنوز قهری؟
جوابش را ندادم. باید به حالِ مرگ می‌افتادم تا من را ببیند و محبتش گل کند.
- امشب می‌تونی یه‌کم زودتر بیای؟
- برای چی؟
- باید بیای ببینی، پشتِ گوشی نمی‌تونم بگم.
نفسی گرفتم و بی‌حوصله گفتم:
- از این
لطفا صبر کنید...
