پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و شصت و یک :
با آن اخمِ پرملات و نگاه پر از خشمش ترسناک شده بود. با دست مخالفم بازویم را که از فشار انگشتانش درد گرفته بود، فشار دادم و تصویرِ صورتِ عصبانی‌اش تار شد. نگاهم با دلخوری روی صورتِ درهمش چرخید و جانِ کلمه‌هایم از بغض لرزید:
- چرا نمی‌فهمی…
فریاد زد:
- می‌فهمیدم، الان نمی‌خوام بفهمم. تو بفهم. نرو روی مخم. اعصابمو شخم نزن!
صدایش به‌قدری بلند بود که صورتم را به یک سمت برگردان
لطفا صبر کنید...
