پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و پنجاه و هشتم :
با تقه‌ای که به در خورد، از جا پریدم. صدای فؤاد که نامم را گفت، در جیغِ هراسانم گم شد:
- نیایی‌ها!
- خیله‌خب! نترس. نمی‌آم.
لحنِ خندان و متعجبش خودم را هم به خنده انداخت.
- برات لباسِ گرم گذاشتم. بپوش بیا پایین، اینجا سرده.
این یعنی وقتی در حمام بودم هم آمده بود. نگاهم به‌سمتِ چمدان به‌هم‌ریخته و نامرتبم تا پای تخت رفت، اما لباس‌هایم را ندیدم. یادم افتاد روی تخت پرتشان کرد
لطفا صبر کنید...
