پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و پنجاه و چهارم :
گوشه‌ٔ پیشانی‌ام را بوسید و دستم را رها کرد:
- گفتنِ یه حرفایی آدمِ خودشو می‌طلبه.
آدمِ آنچه می‌خواستم بدانم، بابا و مامان بودند که به وقتش حرف نزده بودند. چیزی نگفتم و نوکِ کوه برنجی‌ام را به آرامی با قاشقم پایین کشیدم.
- پاشم بریزم تو یقه‌ت؟
گنگ و متعجب نگاهش کردم. به بشقابم اشاره کرد و گفت:
- فقط داری بازی می‌کنی. جیب که نداری، باید بریزم تو یقه‌ت دیگه!
با لبخندِ ک
لطفا صبر کنید...
