پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و سی و هفتم :
تنم به‌قدری کرخت بود که دلم می‌خواست همچنان در رختخواب بمانم، اما معذب بودم. خاله‌سمّیه بعد از راهی کردنِ عموعبدالله و سلما دیگر نمی‌خوابید. این چند روز یک‌بار هم صدایم نزده بود. منتظر می‌ماند به میل خودم بیدار شوم و با هم صبحانه بخوریم. به جز روزِ اول، دو روز گذشته را قبل از ساعت نه بیدار شده بودم، اما آفتابِ تندی که هر روز این موقع بر سر و روی خانه می‌بارید و هوا را دم و خفه می‌کرد،
لطفا صبر کنید...
