پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و نهم :
- تنهام بذار.
نگاهم حرکتِ کندِ دست‌های ظریف و استخوانی‌اش را دنبال کرد و روی عکسی ماند که صورتِ مامان میانِ دایی‌جلال و بابا پر از خنده بود. خنده‌اش، چشم‌های شاد و طراوت و جوانی‌ِ روحش توی همان عکس‌ها جا مانده بودند. دستش به عکسی رسید که در آن، صورتِ جذابِ دایی‌جلال میان انبوهی از ریش و سبیل، سنش را بزرگ‌تر از آنچه بود نشان می‌داد. کنارِ بابابزرگ ایستاده و لبخندش تا چشم‌های کشی
لطفا صبر کنید...
