پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و یک :
پشتِ تکه موزاییکِ ریزِ مشکی که با پنس نگه‌داشته بودم، چسب زدم و میانِ تکه‌های خاکستریِ مو گذاشتم. دست و تکهٔ جدا شدهٔ صورت و جای زخم که رنگی بود، تکمیل کرده بودم. اگر سفارش تایماز را قبول نکرده بودم تا الان بخش زیادی از کار تمام شده بود. میانِ کارهایی که اجرا کرده بودم، این پرتره تنها طرحی بود که هیچ‌کس به جز خودم و مامان دوستش نداشت. نظرشان این بود که غمش قلبِ آدم را مچاله می‌کند. زنی
لطفا صبر کنید...
