پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت نود و پنجم :
سلام کردم و قبل از نشستن، دست‌هایم را دور شانه‌های دایی‌عباس پیچیدم و یک طرف صورتش را بوسیدم. بی‌حال و رنگ پریده بود، اما وقتی از حالش پرسیدم، لبخند زد و اطمینان داد که خوب است.
صبحانه‌ام را میان صحبت‌های بقیه خوردم. خاطره‌های عموبشیر با پدربزرگ و دایی‌جلال که جنگ واسطه‌ٔ شناخت و دوستی‌شان شده بود، توصیفش از آبادان و دزفولِ قبل از جنگ، فکرِ ناشناس و پیامِ شبِ قبلش را پس زده بود
لطفا صبر کنید...
