پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت هفتاد و هفتم :
پشت میزِ ته حیاط نشستم و به این فکر کردم که تا کی میتوانم فرار کنم؟ ندیدنش دردی از من دوا نمیکرد. باید با حضورش به تعامل میرسیدم و همهچیز را در خودم حل میکردم، وگرنه تا آخر عمرم او جن میشد و من بسمالله!
قصد رفتنِ دوباره به آن طرف را کردم و بلند شدم، اما قلبم دوباره چنان دیوانهبازی درآورد که پاهایم به زمین میخ شدند. توان اینکه ببینمش و مثل روزهای قبل عادی باشم را نداشتم. گا
لطفا صبر کنید...
