پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت پنجاه و چهارم :
- نُه. تا شام بخوریم و از اینجا برگردیم خونه، شده یازده. دیر بری، عباس دیگه پایه نمی‌شه واسه پیچوندن.
با تعجب نگاهش کردم. پس قبل از اینکه به دنبالش بروم، دایی با او حرف زده بود. وقتی با لبخندِ پیروزمندانه‌اش به‌سمتِ پله‌ها اشاره کرد، پشتِ چشمی نازک کردم و راه افتادم. یک پله پایین‌تر و رو به من ایستاد. دست‌به‌سینه شدم و گفتم:
- می‌گم چرا آقای عباس تا این ساعت یه تک زنگم به من نندا
لطفا صبر کنید...
