پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت پنجاه :
از صبح این فکر که نکند به خاطرِ من اینجا نیامده بود، گوشهٔ ذهنم وول می‌خورد. نمی‌خواستم از من دلگیر باشد. به عقب برگشتم و با دیدنِ کلمهٔ آنلاینِ بالای صفحه، انگشت‌هایم بی‌تردید روی حروف لغزیدند: «سلام رِفیق، چطوری؟».
وقتی پیامم دو تیک خورد و شروع به نوشتن کرد، لب‌هایم کش آمد. شماعی زاده همچنان می‌خواند: «کاش می‌شد می‌گفتی، بدونم من چه کردم/ وقتی قهری با من، من با کی بگردم.»
پا
لطفا صبر کنید...
