پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت چهل و سوم :
از یادآوریِ حسرت و افسوسِ همیشگیِ مامان که از میوه‌های باغ نمی‌خورد و شاید سالی یک بار، آن هم به وقتِ میوه‌چینی سر می‌زد، آهی کشیدم و از ورای شانه‌ام به فؤاد نگاه کردم. سرش به‌سمتم چرخید. حالتِ نشستنم را رو به او تغییر دادم. با هر دو دست ساق پایم را که روی تخت بود، گرفتم و کمی خودم را جلو کشیدم. نگاهم روی چشم‌هایش چرخید و آنقدر کشش دادم که خنده‌اش گرفت و پرسید:
- دنبال چی می‌گردی؟
لطفا صبر کنید...
