تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت سی و ششم :
سرم را از روی تاسف تکان دادم:
- مطمئن شدم که یه ذره عقل هم تو اون کله‌ات نیست، من نمی‌دونم چطور دکتر شدی.
با شیطنت خندید و بعد قاطعانه گفت:
- واجب شد من هم بیام شرکت چون اصلا دلم نمی‌خواد از اسرار مرکز با خبر بشه باید یکی باشه که حواسش بهش باشه من که اصلا حس خوبی بهش ندارم حالا درسته از کار مرکز خوشم نمیاد و زیاد چیزی حالیم نمی‌شه ولی تو خو هستی از تو یاد می‌گیرم.
لبخند رضایت
لطفا صبر کنید...
