تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت بیست و پنجم :
کمی که گذشت کم کم چشم‌هایم به تاریکی عادت کرد و توانستم اطرافم را ببینم. چقدر اینجا آشنا به نظر می‌آمد!
با دیدن نور فانوسی که روی تیرک جلوی خیمه‌ای آویخته شده بود از جا بلند شدم و به سمت خیمه حرکت کردم. سو سوی فانوس مثل راهنمایی در تاریکی مرا به سمت خودش می‌کشید. باد شدیدی می‌وزید و شن و ماسه‌های اطراف را به سر و صورتم می‌کوبید. چشم‌هایم را باریک کرده بودم و دست‌هایم را حفاظ صورتم
لطفا صبر کنید...
