تحوت به قلم سهیلا عبدی
پارت دوازده :
اما انگار صدایم را هیچکس به جز خودم نمی‌شنید! چشم‌های لک لک هم مثل الماس می‌درخشیدند. انگار مرا به سمت خودش می‌خواند:
- حاتم! پسرم چی شده صدام رو می‌شنوی؟
نمی‌دانم چه شد که سرم گیج رفت و چشم‌هایم تار شد. کنترل تنم را از دست داده و روی زمین افتادم. نگاهم روی مادر و افراد حراست که بی‌سیم به دست برای کمک به طرفم هجوم آوردند ثابت ماند و بعد از چند لحظه همه چیز تاریک شد.
وقتی به هو
لطفا صبر کنید...
