روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت نود :
گیج شده بودم؛گیجی که این بار مثل مِه غلیظ، سنگین، خفه‌کننده و بی‌رحم در تمامِ حفره‌هایِ ذهنم رسوب کرده بود. چشم‌هایم روی مانی قفل شده بود، اما انگار او را نمی‌دیدم؛ انگار از پشتِ یک شیشه‌یِ ضخیم، موج‌دار و کدر به شبحی غریبه خیره بودم. ذهنم مدام با شدتی دردناک به عقب پرت می‌شد؛ به لحظه‌ای که پیکرِ بی‌جانِ او را در آغوش گرفته بودم.مانی سکوت میانمان را شکست:
-یادته توی اون گودال
لطفا صبر کنید...
فاطی
0تمام پازل های اطرافم را بهم ریختم چرا قطعاتش بهم نمیخورد و کنار هم قرار نمیگیرد.داستان چیزی فراتراز ذهن ماست