گیان یعنی جان به قلم فاطمه اصغری
پارت صد و پنجم :
نگاهی به ساعت روی مچم میاندازم. عقربهها روی هفت و بیست دقیقه نشستهاند، اما قصد توقف روی این ساعت را ندارند و من برای رسیدن به شرکت، تنها ده دقیقه زمان دارم.
- من برم دیگه وحید. بعدازظهری بیا دیدن آقا سیروس و دخترش.
- ای به چشم.
کمربندم را باز میکنم. با شیطنت میگویم:
- صبحونه هم که ندادی به ما. یکی طلبم.
یک ابرویش را بالا میاندازد و سرش را تکان میدهد.
- طلبت!

لطفا صبر کنید...

شادان
0اصلا عادت ندارم که شیرین گیانمون بشه خانم رضایی 🤣