تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و چهل و دوم :
ناصری که کلام پایدار را شنید، خواست تماس بگیرد که دست بنیامین روی ساعد دستش نشست.
- مطمئنین آقا؟
سنگینی قلبش شدت یافت، یک قوطی قرص را از صبح خورده بود و حال چند دانه‌ی آخرش تنها مانده بود و فقط خدا می‌دانست که دارد با خودش چه‌کار می‌کند.
- مطمئنم!
دستش از روی ساعد ناصری برداشته شد و پایدار با خاتمه دادن تماس، در قوطی را باز کرده و چند دانه‌ی آخرش را در دهانش ریخت. نمی‌خواست
لطفا صبر کنید...
