هفت هزار و ششصد قدم تا تو به قلم ژیلا حیدری

پارت سوم :

- یکی از شوخی‌های مسخره‌ات که نیست؟ هرچند قیافت اینو نمی‌گه. ممکنه مشکل قلبی یا بیماری داشته باشه؟
مهران محتاطانه پشت سرش را نگاهی انداخت و با لحن آهسته‌ای که به سختی شنیده می شد گفت:
- به مرگ طبیعی نمرده. کشتنش طاها. فکرم هزار راه میره؛ ولی با اون همه نگهبان مطمئنم کار یه غریبه نیست.
نگاهش یک جا خشک شد. چشم‌های فندقی تیره‌اش درهم رفتند.
- این اصلا خوب نیست. اصلا خوب نیست...چطور ممکنه؟ حداقل ده تا نگهبان سمت پارکینگه. مهران می دونی این حرفت واسم مثل جوکه؟ امکان نداره! قتل تو هتل من؟
- الان اینکه چطوری و چراش مهم نیست طاها، ما الان باید...
طاها نگذاشت حرفش را کامل کند. موهای خرمایی‌اش را تند با دست به هم ریخت. انگار می‌خواست حرصش را سر آن‌ها خالی کند. صاف در چشمان سبز مهران خیره شد.
- مهران می‌فهمی چه بلایی سرمون اومده؟ اگه این خبر بیرون درز کنه...این هتل اعتبار منه مهران!
- بابا یه دقیقه بذار من زر بزنم آخه. امیری زنگ زده به پلیس. حداکثر تا ده دقیقه دیگه میریزن اینجا.
تلفنش را برداشت. با نگاهی تند که فلز را هم ذوب می کرد سمت مهران رفت.
- لال میشدی از اول اینو میگفتی؟ یه نفر تو هتل من مرده و من آخرین نفری‌ام که خبردار میشه! کلاهم‌ رو بالاتر بندازم با این کارمندام. مهران اگه تا شب جمعش نکنی دودمان تو و اون امیری و خسروی رو با هم به باد میدم.
دیگر هیچ خبری از آرامش قهوه‌ای چشمانش نبود. رگ‌های سبز برجسته روی گردنش خط بطلانی بر آرامش چند دقیقه پیش بودند. بلافاصله به سمت در پا تند کرد. مهران که تمام عکس العمل های طاها را زیر نظر داشت دستش را بلند کرد، طوری‌که بخواهد طاها را بگیرد.
- به جان مهران خودم راست و ریستش می کنم. وایستا طاها، اول باید بریم لابی. طاها!
اهمیتی نداد و در را پشت سرش کوبید. مهران هاج و واج دستش را به ته ریش به ظاهر مرتبش کشید و از اتاق بیرون رفت. نگاهش به چشم های کنجکاو منشی افتاد. حینی که سرش را سمت دختر خم کرده بود، به چشم های آرایش شده‌اش زل زد و خیلی جدی گفت:
- یادته راجب یه اژدهای دوسر باهات حرف زده بودم؟ یه پنج شیش تا سر دیگه هم بهش اضافه کن.
بیسیم درون جیبش خش خش کنان صدا داد. صدای غضبناک طاها در فضا پیچید. با حالت کشیده‌ای داد زد:
- مهران!
صاف ایستاد و زیر لب با خودش گفت:
- لامصب همچین آدمو صدا می‌کنه که گوشت تن آدم آب می‌شه.
طاها منتظر آمدن مهران نماند. با کفش های خردلی یخ‌شکن برف‌های جمع شده روی زمین را له می‌کرد و به سمت پارکینگ می‌رفت. لازم به گشتن نبود، از همین جا هم می‌توانست جمعیت کنجکاو جلوی در پارکینگ را ببیند. بلافاصله با اورژانس تماس گرفت. نمی‌خواست وجهه‌اش خراب شود. هیبت مرد جوان حدودا سی ساله‌ای را روی زمین دید. جوان تر از آن بود که به بیماری بمیرد. هرچه به چهره ی کبودش نگاه می‌کرد هیچ چیز دستگیرش نمی‌شد. این مرد را حتی یک‌بار هم ندیده بود. شماره ای را وارد تلفن کرد و به محض برقراری تماس سرد و دستوری گفت:
- طبقه دوم و سوم رو حداکثر تا ده دقیقه دیگه پاکسازی کن. هیچ کس به واحد چهارصد و هشت دست نزنه. کارمندا رو تو سالن جمع کن. حواست به خارجی‌ها هم باشه.
هنوز گوشی در دست‌هایش بود که چشمش به انعکاس روغن موتور ریخته در کف پارکینگ افتاد. بدون آن‌که توجه کسی را به خودش جلب کند، دوربین تلفنش را باز کرد. روی زمین نشست تا به ظاهر نگاهی به مرد نگون بخت بیندازد و در همان حال حالت سلفی را فعال و گوشی را بالای سرش گرفت. به آنی خون در رگ هایش یخ بست. قطره‌ی درشتی از عرق روی تیغه‌ی ستون فقراتش سر خورد و پایین آمد. مثل همیشه هوشمندانه بود. به عقل جن هم نمی‌رسید که سقف پارکینگی با طول دو مترو نیم را نگاه کند. دست های کشیده و پر از رگش را مشت کرد. آنقدر محکم که صدای قرچ به هم خوردن استخوان‌های دستش بلند شده بود. با لمس دکمه‌ی دایره‌ای سفید، از سقف عکس گرفت. دست‌هایش را به زانو گرفت و ایستاد. چهره اش بی‌حالت بود. مثل مجسمه‌ی سفالی که هنوز به مرحله ی رنگ و لعاب نرسیده باشد.
سر برگرداند و به احمدی که دست‌هایش را در هم گره کرده بود خیره شد. حتی فرم ایستادنش هم حالش را بد می‌کرد. از آدم های پاچه‌خوار بیزار بود.
- احمدی بگو همه برن سر کارشون. هیچکی این سمت نیاد. نباید کوچکترین چیزی عوض بشه. هر تغییری ممکنه تحقیقات پلیس رو به تاخیر بندازه. بگو این ستون به بعدو کامل ببندن. مسافرا از سمت راست تردد کنن. هیچ ماشینی ازین جا رد نمیشه فهمیدی؟ به امیری بگو دم دست باشه. ممکنه برای تحقیقات بهش نیاز پیدا کنن.
- چشم رئیس. ولی کارمندایی که تو سالن جمع شدن چی؟