راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت چهل و پنجم :
بدون اینکه حتی یک لحظه به چهره‌ی مبهوت و درهم‌شکسته‌اش نگاه کنم، با قدم‌هایی تند و عصبی به سمت ورودی بیمارستان راه افتادم. باران شدت گرفته بود. فقط می‌خواستم از آن فضای خفه‌کننده دور شوم.
به شیشه‌های درِ ورودی نزدیک شده بودم. نورِ داخل سالن روی زمین خیسِ حیاط افتاده بود. ناگهان صدای قدم‌های سنگینی را پشت سرم شنیدم. قبل از اینکه بتوانم برگردم، دستی زمخت دوباره چادرم را چنگ زد
لطفا صبر کنید...
