پارت صد و پنجاه و هفتم :
با وجودِ افکارِ بی‌انتهایش و کارهای زیادی که روی سرش ریخته بود، تمامِ حواسش پیشِ آراس بود و هر چند لحظه یک‌بار نگاهش می‌کرد و هر چند دقیقه، دست روی پیشانیش می‌گذاشت تا تبش را چک کند.
وسایلی که محمود از روستا آورده بود را یک گوشه چید. باید کمی غذا درست می‌کرد. عادتش شده بود که صبح، برای ناهار و شام غذا درست کند.
هم سهم خودش و هم سهمِ محمود.
توی این چند روز فهمیده بود که ترسش از ا
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
-character.webp)
دلنیا
-character.webp)
آراس
حدیث
0چه عاشقانه زیبایی را به قلم اوردی خیلی احساس نابیه انگار اونجام و همه درد و عشق و دلتنگیشونا منم میفهمم قلمت مانا نویسنده جان
۶ ماه پیشMary
0خیلی قشنگ بود؛ ممنونم ازت برای این قلم زیبا♡
۶ ماه پیشMary
0چقدر گریم گرفت با این پارت🥺
۶ ماه پیشنارین
0وایی خدارو شکر
۶ ماه پیشم
0خداو شکر بالاخره حالش خوب شد،خیلی عالی بود 😍🤗🙏🏻
۶ ماه پیششرمین
0مرسی دستت طلانویسنده عزیزخیلی عالی بود
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
آرزو
0ممنون برای پارت زیبات...