بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت صد و بیست و هفتم :
پله‌ها را یکی‌یکی بالا می‌آمدیم. نریمان فانوس را خاموش کرده بود و بوی تندِ نفتِ سوخته در هوای گرگ‌ومیشِ حیاط می‌پیچید. دستش هنوز دورِ بازویم بود؛ نه آن‌قدر محکم که درد بگیرد، اما آن‌قدر قاطع که راهِ فراری باقی نماند. سنگینیِ نگاهش را حتی بدونِ اینکه به او نگاه کنم، روی نیم‌رخم حس می‌کردم. سکوتِ حیاط را فقط صدای جیرجیرک‌هایی می‌شکست که لای علف‌های هرزِ عمارتِ فرداد پناه گرفته بو
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
باران
1پس اون نامزدنگارین اسمش چی بود؟
۶ ماه پیشاکرم بانو
0چیزی ک من بهش توجه کردم اینه رخساره و نریمان تو پله های زیرزمین حرف میزدن یابیرون؟اگه زیرزمین بود ممکنه اون زن بشنوه واگه مادر فرداد باشه واکنشی نشون بده؟
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
1امیدوارم اعتمادی رو به زمین گرم بنشونه نریمان،تا زنشم از دستش خلاص بشه.
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
0ادم هر چی تو خالی تر ادعاش بیشتر،مثل اعتمادی..
۶ ماه پیشپرنیا
0واییی خدا رو شکر که به هوش اومد😍😍چقد خوشحال شدم
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Helia
1نریمان عاشق نشو جون مادرت