آلفای من به قلم شادی سالاری
پارت چهل و نهم :
دیمن پوزخندی زد و گفت: «خوش باش با این لونایِ قراضه‌ات! من فعلاً می‌رم ولی بدون که برمی‌گردم سراغش. درست وقتی که فکرش رو هم نمی‌کنی میام. اون مالِ منه، فقط مالِ من؛ مهم نیست اون الهه ماهِ احمق چی گفته باشه.»
نگاهش کردم و دیدم نیشخندی زد و رفت توی سایه‌ی درخت‌ها.
«ساروس، فکر کنم بهتره از لبِ مرز ببریش. اینجا امنیت نداریم. گله هم اگه لونا بره توی عمقِ قلمرو، خیالشون راحت‌تر می
لطفا صبر کنید...
مارال
1چه عالی خوبه رمان تازه به جاهای قشنگ رسیده