تا ابد به قلم نسترن قلی زاده
پارت بیست و هشتم :
گوشی آیفون رو روی گوشم گذاشتم و گفتم:
– صبر کن، دارم میام پایین.
بدون اینکه منتظر جواب بمونم، گوشی رو سر جاش کوبیدم. به سمت در پا تند کردم.
دایی پرسید:
– کجا میری رها؟
بدون هیچ توضیح اضافه ای، فقط کوتاه گفتم:
– الان برمیگردم.
در رو پشت سرم بستم و خودم رو داخل اتاقک سرد و فلزی آسانسور انداختم.
در آسانسور که تو طبقه همکف باز شد، نگاهم روی آراد قفل شد.
با اون ا
مطالعهی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
فرشته
0خیلی ممنونم عزیزم بابت این رمان فوق العاده زیبا و دوست داشتنی و بی نظیر و جذاب❤️ خدا قوت بانو جانم❤️
۶ ماه پیش
نسترن قلی زاده | نویسنده رمان
قربونت عزیزم دلم❤️😘
۶ ماه پیشفرشته
0بهترین رمانه این رمان شاهکار❤️
۶ ماه پیشفرشته
0فوق العاده مثل همیشه😍❤️
۶ ماه پیشندا
0وای عالی بود چقدر فرهاد خوردشدکیف کردم
۶ ماه پیشزهرا
0چرا اینجا تموم شد🥲
۶ ماه پیشمینا
0واییی چه باحال شد ولی اراد گناه داره امیدوارم رها نامردی نکنه
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

نیلوفر آبی
0کار رها درست نیست آراد گناه داره همه که مثل هم نیستند ممنون از شما عالی بود خسته نباشید