پارت بیست و هشتم :

گوشی آیفون رو روی گوشم گذاشتم و گفتم:
– صبر کن، دارم میام پایین.
بدون اینکه منتظر جواب بمونم، گوشی رو سر جاش کوبیدم. به سمت در پا تند کردم.
دایی پرسید:
– کجا میری رها؟
بدون هیچ توضیح اضافه ای، فقط کوتاه گفتم:
– الان برمی‌گردم.
در رو پشت سرم بستم و خودم رو داخل اتاقک سرد و فلزی آسانسور انداختم.
در‌ آسانسور که تو طبقه همکف باز شد، نگاهم روی آراد قفل شد.
با اون ا

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۸۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • نیلوفر آبی

    0

    کار رها درست نیست آراد گناه داره همه که مثل هم نیستند ممنون از شما عالی بود خسته نباشید

    ۴ ماه پیش
  • فرشته

    0

    خیلی ممنونم عزیزم بابت این رمان فوق العاده زیبا و دوست داشتنی و بی نظیر و جذاب❤️ خدا قوت بانو جانم❤️

    ۶ ماه پیش
  • نسترن قلی زاده | نویسنده رمان

    قربونت عزیزم دلم❤️😘

    ۶ ماه پیش
  • فرشته

    0

    بهترین رمانه این رمان شاهکار❤️

    ۶ ماه پیش
  • فرشته

    0

    فوق العاده مثل همیشه😍❤️

    ۶ ماه پیش
  • ندا

    0

    وای عالی بود چقدر فرهاد خوردشدکیف کردم

    ۶ ماه پیش
  • زهرا

    0

    چرا اینجا تموم شد🥲

    ۶ ماه پیش
  • مینا

    0

    واییی چه باحال شد ولی اراد گناه داره امیدوارم رها نامردی نکنه

    ۶ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️