میان اهالی پایتخت به قلم زهره پورصباغ

پارت یک :

از آن دسته دخترهایی بودم که همیشه وقتی تصمیمی می‌گرفتم ، خودم هم با آن تصمیم غافلگیر میشدم. ماه‌ها بود از سفر به استانبول، شب ها از ذوق میخوابیدم؛
از ذوق دیدن خیابان استقلال،
خوردن قهوه‌ی ترک و شیرینی باقلوا،
و رفتن به لوکیشن سریال تو درم را بزن......
اما وقتی صبح پرواز، با چمدان صورتی رنگم در راه فرودگاه مهرآباد بودم، علاوه بر احساس ذوق و خوشی که داشتم، حس می‌کردم اتفاقی متفاوت در راهه و همین باعث دلشوره ام میشد.
هوای تهران آن روز خنک بود و دلنشین نفس عمیقی کشیدم.
بهار همیشه فصل جذابی بود؛ صدای قشنگ پرندگان هم نوید یک روز بهاری قشنگ را می‌داد.
اما تنها سفر کردنم همیشه برایم استرس داشت. خیلی زودتر از زمان موعد، خودم را به فرودگاه رسانده بودم. برای فرار از استرس، هدفونم را گذاشتم و در گوشی‌ام دیدن قسمت‌های پایتخت پنج را شروع کردم تا زمان پروازم برسد.
هنوز چند دقیقه از شروع قسمت فرودگاه و سفر خانواده معمولی به استانبول نگذشته بود که با خنده‌ی معروف نقی معمولی، حس کردم فضای اطرافم روشن‌تر شده از خنده بلند خودم خجالت کشیدم، چون چند نفر از مسافران سرشان را برگرداندند و نگاهی بهم انداختند.
در حالی که داشتم صحنه‌ای را می‌دیدم، نفهمیدم چه شد که چشم هایم گرم شدند؛ که البته طبیعی بود صبح زود بود و بیدارشدن زودهنگامم مسبب خواب آلودگیم بود می‌توانستم تا رسیدن زمان پروازم اندکی چشمانم را ببندم؛ همزمان با آن صفحه گوشیم را هم بستم.
فقط تاریکی میدیدم و صدای بلندگو فرودگاه داخل گوشم می‌پیچید. هول زده فکر کردم جامانده ام و چیزی که انگار روی صورتم افتاده بود را کنار زدم و نشستم.
و چیزی که میدیدم را باور نمی‌کردم؛
فهیمه پشت دستش زد و درحالیکه ژاکتی که دستم بود را می‌گرفت، گفت _ ای باد تو رو نیفته بهتاش! آبروی من رو بردی!
حیف مردی نبود این قدی تورو کرده ژاکتت رو میندازی روی این واون من باید بردارم
چشمانم از حدقه درآمده بود که روبهم گفت :شرمنده خانم و درحالیکه آستین دست بهتاش رو می‌گرفت، گفت: بیا بریم
بهتاش اخم آلود گفت: ای خِدا نقی کم بود توهم اضافه شدی فهیمه؟
_ درد و نقی، دایی نقی، هزار بار بهت گفتم.
چندبار باگیجی به خودم سیلی زدم تا از خواب بیدارشوم اما خوابی در کار نبود! نگاهی به فضای فرودگاه کردم. فضا همان فضابود. حتی چمدان صورتی هم کنارم بود.
فهیمه با دیدن گیجیم کنارم نشست وگفت: آخی خانوم، خوبی؟ خاک به سرمن حالت بد شده؟
نقی از دور می‌آمد که داشت میگفت: فهیمه جان، بریم الان جامیمونیم هما بچه هاروبگیر همگی سواربشیم.
رحمت کجاست؟ که ناگهان رحمت در حالیکه شلوارش را درست می‌کرد سر رسید. که نقی گفت: آهان رحمت جان بچه هارو بگیر اون دوتا دیلاق داداشاتم سوار کن بابا الان پرواز استانبول میپره!
که چشمان فهیمه به بلیط کنار دستم افتاد و گفت: آخی خانوم، شماهم مسافر استانبولی، می‌خواهی با ما بیای اسمت چیه؟
درحالیکه شوکه شده بودم، دستی به صورتم کشیدم و زیر لب گفتم: مبینا
نقی حیران گفت: مبینا؟
و با اشاره ای گفت :بهتاش، مبینا چی میگه این وسط؟
بهتاش دستی داخل موهای زردش کرد و گفت: بابا ولکن دایی، هی مبینا، مبینا من چه میدونم مبینا کیه، مبینا چیه، این خانوم کیه؟
اینها داشتند درمورد من صحبت می‌کردند. آب دهانم داخل حلقم افتاد انگار واقعا داخل پایتخت بودم.
حیران منقطع گفتم: نه من اصلا با ایشون آشنایی ندارم!
و درحالیکه آب دهانم راقورت میدادم رو به نقی گفتم: شما آقای نقی معمولی هستید؟
نقی سینه اش را جلو داد وگفت: بله خوبی روبه راهی، روبه رشدی؟ من نقی معمولی هستم. داور بین المللی فیلا.
و بعد باابروهایی بالارفته انگار چیزی یادش آمده باشد گفت: چطور؟
لب‌هایم را چند ثانیه باز و بسته کردم. هنوز مطمئن نبودم درست میبینم یا از خستگی یا خیال و یا شاید توهمه ...
با صدای لرزان آمدم بگویم در دنیای واقعی شخصیت خیلی معروفی هستید.
اما لبم را به دندان گرفتم و گفتم :شما خیلی معروفید، یعنی خیلی کشتی گیر خوبی در سطح پیشکسوتان هستید.
نقی ناگهان بالبخندی سینه اش را جلو داد وگفت: دیدی چیشد ابجی جان؟ من نقی معمولی هستم همه من رو می‌شناسند.
فهیمه گوشه روسری اش را گرفت و گفت : ای دادا‌ش الان پرواز میپره اینجا وایسادی میگی من نقی معمولی ام بریم تا دیر نشده هما..... خانوم .... و باصدای زدن هما همزمان دست منم کشید ناخوداگاه مثل دخترهای مطیع و حرف گوش کن منم دنبالشان راه افتادم، یعنی چاره ای دیگه ای نداشتم و با خانواده معمولی سوار هواپیما شدم اما خودم را همون دم کنار صندلی ارسطو نشاندم که درسریال دیده بودم اما نقی با دست اشاره کرد شما بفرمایید اون طرف و مرا راست نشاند کنار بهتاش که گوشی به دست داشت با مبینا حرف می‌زد و میگفت :بله مبینا جان، من ناراحتم از دست شما، خیلی هم ناراحتم بله برای چی باید شماره دایی من رو بگیری فرت وفرت بهش زنگ بزنی؟!
و بعد صورتش را درهم کشید وگفت: آهان که آمار من رو بگیری! اینطوریه؟ اگه اینطوریه من کات میکنم و از این رابطه خارج میشم.... بله کات میکنم.
حیران نگاهش میکردم که ناگهان از نگاه خودم خیلی خجالت کشیدم و سرم را به‌طرف هما و نقی چرخاندم که مردی غول پیکری میانشان نشسته بود. بادیدن نقی که دست کوچیک خودش را با دست غول پیکر ودرشت او مقایسه می‌کرد لبم به لبخندی باز شد و خندیدم که هما نگاهی بهم انداخت. خجالت زده سریع نگاهم را برگرداندم که بهتاش گفت: آخ مبی جان، من طاقت گریه های تورو ندارم!