نیو به قلم sober

پارت دوم :

بعد از رفتن اسکینی،برگشتم پیش جان و رئیسش.داشتن از پله‌ها بالا می‌رفتن.
جان که پشت سر لواسانی می‌رفت گفت: «قول می‌دم دوستم پیداش کنه.» بعد به من نگاه کرد: «مگه نه؟»
گفتم: «نه.»
جان: «واقعا؟!!»
«تضمین نمی‌دم ولی سعی می‌کنم.می‌شه فیلم ربوده شدن پسرتونو ببینم؟»
لواسانی ایستاد و چند ثانیه بهم خیره شد.قیافه‌ش داد می‌زد حوصله‌مو نداره اما گفت: «آره،نشونت می‌دم.»
ما رو به اتاق کارش برد و فیلم رو پخش کرد.پلاک ماشینو با گِل مخدوش کرده بودن.دو نفر پسره رو دزدیدن و در همون لحظه به لاستیک ماشین جان شلیک کردن.
جان گفت: «من دنبال‌شون دویدم.ماشین‌شون افتاد تو چاله و گِل از پلاک کند ولی فقط یه سه دیدم،همین!»
«همون کافیه.»
جان: «واقعا؟!»
به لواسانی گفتم: «ممنون که فیلمو نشونم دادین.» از اتاق بیرون اومدم.
جان هم دنبالم اومد: «چیزی فهمیدی؟»
«یه چیزی هست ولی باید برم بیرون تا مطمئن بشم.»
جان با خوشحالی به لواسانی گفت: «دیدین گفتم می‌تونه؟»
لواسانی هم دنبال‌مون اومد: «الان دقیقا چی فهمید؟!»
جان: «نمی‌دونم ولی مطمئنم مهمه!»
ایستادم و به پدر ماهان گفتم: «چه‌طوره شما توی خونه بمونید و استراحت کنید؟»
مکث کرد: «نه،باهاتون میام.»
وارد کوچه شدیم.براساس فیلم،پسره رو ساعت هفت و چهل و سه دقیقه دزدیده بودن.
پرسیدم: «رباینده‌ها کِی تماس گرفتن؟»
لواسانی: «تقریبا یازده ظهر.»
«طلاها رو کِی تحویل دادین؟»
گفت: «حوالی ساعت سه به دست‌شون رسوندم.»
به ساعتم نگاه کردم.شش و نیم بود.هوا تاریک شده بود.
از جان پرسیدم: «اون چاله‌ای که گفتی کجاست؟»
به پس کوچه‌ی کنار خونه اشاره کرد: «اون‌جا.ماشین‌شون یه لحظه افتاد توش و یه تیکه از گِلی که به پلاک مالیده بودن کند.»
چراغ موبایلمو روشن کردم.
لواسانی کلافه و بی‌حوصله: «می‌شه بگی روی زمین دنبال چی می‌گردی؟»
بالأخره پیداش کردم و برش داشتم: «گِلی که از پلاک‌شون کنده.»
جان جلو اومد: «از کجا معلوم توی چاله‌ی آب نیفتاده باشه؟!»
«چون با سرعت می‌رفتن کنار چاله افتاده.همون‌طور که می‌بینی نقش عدد سه هم روش مشخصه.»
جان با دقت نگاه کرد: «آره راست می‌گی!» رو به لواسانی گفت: «دیدین گفتم؟»
لواسانی تمسخرآمیز: «مثلا با یه تیکه گِل چی کار می‌شه کرد؟»
جان: «به هر حال اینم مدرکه!»
لواسانی با تأسف سر تکون داد: «احمقانه‌ست!»
نوک زبون‌مو به گِل زدم.بعد جلوی دماغم گرفتمش و بو کردم.
جان پرسید: «بوی خاصی می‌ده؟»
گذاشتم جان هم بو کنه.
گفت: «بوی پرتقاله!»
«آره،عطر ملایم مرکبات.»
نشستم و انداختمش تو چاله.داخل آب حل شد.تیکه‌هاشو بین انگشتام لمس کردم.
جان دستپاچه شد: «چی‌کار می‌کنی؟ اون تنها مدرک‌مون بود!!»
تندتند آب رو هم زدم.یه خرده کف کرد.
گفتم: «توی خاکش مواد شوینده هست.»
لواسانی جلو اومد: «خب که چی؟ شوینده چیز نایابی نیست.»
«این هر نوع شوینده‌ای نیست.بوش ملایمه.چرب و لیز نیست و اثرش روی دست نمی‌مونه.طعم کوکامیدوپروپیل بتائین هم می‌ده.»
لواسانی کنجکاوانه پرسید: «اینایی که گفتی یعنی چی؟!»
همه چیو توضیح دادم و اون میمونک پیر همچنان نمی‌فهمید.
ساده‌ش کردم: «بوی شامپوی ماشین می‌ده.خاکشم مال کوه‌پایه‌ست.»
نقشه‌ی گوگل رو باز کردم: «طبق نقشه،فقط یه کارواش حوالی این‌جاست که نزدیک کوهه.»
چشم‌های لواسانی گرد شدن: «همین‌جا باشید،الان برمی‌گردم!» و سراسیمه به خونه رفت.
جان با خوشحالی: «می‌دونستم پیداش می‌کنی!»
«هنوز که پیدا نشده.»
جان: «فقط یه قدم باهاش فاصله داریم!»
«نمی‌خوام ناامیدت کنم ولی...»
حرفمو قطع کرد: «نه! ماهان پسر خوبیه.مطمئنم این‌جوری ناجوانمردانه نمی‌میره!»
دلیلش احمقانه بود اما گفتم: «امیدوارم.»
طولی نکشید که لواسانی با ماشین برگشت و ما رو هم سوار کرد.من و جان پشت نشستیم.هنوز در بسته نشده بود که راه افتاد.از روی نقشه جلو می‌رفت.
بعد از مدت کوتاهی وارد جاده‌ای شدیم که از یک طرف با کوه و از طرف دیگه با درخت‌های کاج احاطه شده بود.ماشین رو نگه داشت و پیاده شد.طبق نقشه،فاصله‌ی چندانی با کارواش نداشتم.