دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و شصت و هشتم :
پوران، هر بار که به عکس ها چشم می‌دوخت، تک تک لحظه های آن روزها را میان عکس ها می‌دید. عزت زنده و نزدیک حضور داشت، با آن چشم‌های سیاه و سبیل‌های مخملی و لبخند جذاب لعنتی اش. عمر خوشی‌هایش کوتاه و پرحسرت بود. آه پرحسرتی کشید و لب زد:
ــ تو روح مرده و زنده‌ات عزت!
بلند شد و با شانه هایی افتاده و قدم هایی سست به سمت اتاقش رفت.
*****
شب از نیمه گذشته بود که نرگس، با احتیاط و پاورچین
لطفا صبر کنید...
