نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و نهم :
سکوتی که برای هردویشان نیاز بود.
کمی بعد، پریزاد همان طور که نگاهش به سقف بود، با یادآوری اتفاقات، اشکی از گوشه چشمش چکید.
پریزاد نبود... انوشا بود؛ انوشای مرده که جسمش زیر خاک بود و خاطراتش داشت توی جسم او زنده می شد.
یک ساعت به افکار او و نوازش های جانان گذشت.
سرش داشت از حجم خاطرات ترسناک و پر از درد و رنجش می ترکید. هنوز هم گوشه گوشه ذهنش صدای فریادهای ملتمس انوشا بود...
ص
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
Asra
0پارت جدید ؟.؟