پارت شصت و چهارم :
سکوت بینشان مثل پرده‌ای ضخیم افتاده بود. گلاب با انگشتانی که هنوز می‌لرزید، پیش‌بندش را کنار زد و نشست؛ اما نه روی صندلی، نه کنار میز. روی زمین. همان‌جا، کنار استکانی که شکسته بود و لکه‌ی چای که آرام در تار و پود قالی فرو می‌رفت.
مهوان نفسش را آهسته بیرون داد.
- مامان باید برام توضیح بدی. همین الان.
گلاب سرش را بالا آورد. چشم‌هایش سرخ بود؛ اما نگاهش در عمق چیزی گیر کرده بود که
لطفا صبر کنید...
فاطی
0آرام آرام همه چیز در زندگی رخنه میکنه و جا میفته و آدمها با آن خو میگیرند مردم محکوم به تحملن وگرنه باید قید زندگی رو زد..چیزی که نباید بدانی میفهمی از آن روز سرت به زیر آب میرود تا دیگر نفهمن