حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و هشتم :
فریاد محمد در تاریکی حیاط عمارت پژواک یافت، اما انگار به گوشهای من نمیرسید. فقط صدای وزوز باد بود که در اطرافم میپیچید، مثل هزاران هزار زنبور گرسنه که در سرم هجوم آورده بودند. درختان غولپیکر اطراف، در نور کمِ کورسوی چراغهای دور باغ، مثل ارواح ایستاده بودند؛ سایههایشان روی چمنهای خشکیده میرقصید و مرا احاطه کرده بود. زمین زیر پایم میلرزید، نه از زلزله، که از درون خودم. نفس
لطفا صبر کنید...

نفیسا
1متشکرم 🙏🏼🙏🏼🙏🏼