حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و پنجم :
نگاهم که روی قبر افتاد، انگار زمین زیر پایم گم شد.
قبرِ پوسیده… ترکخورده… همانطور رها شده، انگار سالهاست هیچ دستی، هیچ نگاهی، هیچ نفسی از انسانی که دوستش داشته باشد، نزدیکش نشده.
روی سنگ، خزههای خشک به رنگ سبز تیره جا خوش کرده بودند، مثل اینکه طبیعت هم خسته شده باشد از انتظارِ یک اسم که کسی صدایش نمیزند.
اما آن نام…
همان چند حرف…
همین که چشمم به آن افتاد،
مطالعهی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۲۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

مبینا
2اگه مامانه زنده باشه خوب میشه...