پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و پنجاه و هشتم :
گفت و بهناز را رها کرد و قبل از اینکه بغضش پیش ما بترکد از اتاق بیرون رفت.
در شیشه ای درمانگاه را هم جوری به هم زد که بعید نبود شیشه های مشجَرش ترک برداشته باشند یا باز گل و گچی از دیوار کنارش فرو ریخته باشد.
-ببخش ما رو عباس.
لبه ی تخت نشست و با دستمال به جان چشم هایش افتاد.
نگاه خیره و منتظرم را که رصد کرد، لب به تعریف گشود.
-بابا دو تا راه و واسم بیشتر نذاشته.یا تا آخر ماه
لطفا صبر کنید...
