پارت هشتاد و چهارم :
نادیده‌اش می‌گیرم و سعی می‌کنم مچِ خشک و چسبناکم را بچرخانم. پایم بدون آن وزنه‌ی سنگین حس سبکی عجیبی دارد. میل به دویدن دیوانه‌وار است؛ غریزه‌ای که هر فکر منطقی را در خود می‌بلعد.
«حتی بهش فکر هم نکن، دختره.»
آن سرباز حتماً افکارم را از چهره‌ام خوانده است. با نگاهی حریص زل زده و منتظر است حتی یک قدم بردارم. «نمی‌تونی از دست من فرار کنی، عادی.»
از حرف‌هایش جا می‌خورم. نه چون
لطفا صبر کنید...
