پارت هشتاد و دوم :
گیج و مبهوت هستم و تنها می‌توانم اجازه دهم لبخندی گوشه‌ی لبم را بکشد.
می‌گوید: «بگو بی‌حساب شدیم. بگو دیوونه‌م. برام مهم نیست، فقط...» چشمانش لبریز از التماس و احساس است. «فقط بگو مالِ منی!»
چند ضربان قلبِ کوبنده و طولانی به هم خیره می‌مانیم.
نفس‌زنان می‌گویم: «تلنگر زدن به بینیم.»
ابروهایش در هم می‌رود. «چی؟»
به سادگی تکرار می‌کنم: «تلنگر زدن به بینیم. یه چیزی که همیش
لطفا صبر کنید...
